نمی دانم کارتون مارکوپولو خاطرت هست؟ داستان تاجر ایتالیایی که جهانگرد بود و مسافر جاده ابریشم، من به خصوص چند ضلعی های چشمها خوب یادم است که با مانگاهای کنونی خیلی توفیر داشت. اما در عالم بچگی چه آزار دهنده بود تکه های مستندی که کارتون را قطع می کرد و مردم این سرزمینها را نشان می داد با صورتهای چین و چروک خورده و کج و کوله و بازارهای شلوغ، همه عقب مانده از فن آوری و بهداشت.
و تازه حالا می فهمم که این تکه ها چه جواهری بوده و چه زیاده نعمتی برای یک کارتون آن هم ژاپنی.

داستان سفرهای مارکو به سرزمین‌های ناشناخته هر چند همراه با وقایع خشونت‌بار و دردناک بوده است ولی مارکو تاخت و تاز مردان اسب‌سوار مغولی را با توصیف مکان‌های زیبا و آواز شن‌های بیابان ترکیب می‌کند تا بتواند فرهنگ اصیل مردمان شرق را به مردم غرب معرفی کرده باشد.

و دوم اینکه بر خلاف آثار دیگر نویسندگان آن دوران اروپا، مارکو هیچگاه سعی نکرد وقایع را به نفع خود و یا به نفع دیگری تغییر دهد، به همین دلیل در خاطرات او هم می‌توان نوشته‌هایی در تعریف از مردم و حکومت شرق پیدا کرد و هم می‌توان از نقاط تاریکی در زندگی گوبلای‌خان باخبر شد. در واقع وقتی مارکو از سختی‌های زندگی‌اش مثل تشنگی دائم در بیابانهای خشک و بی‌آب و درگیری با راهزنان حرف می‌زند؛ هیچگاه مردم شرق را وحشی و بی‌تمدن معرفی نمی‌کند.

6 دی وی دی | 7750 تومان

در بخشی از کتاب می‌خوانیم: "مارکو شبی را در میانمار میان مردمانی که عادت دارند غریبه‌ها را به خاطر سعادت و خوشبختی خانواده‌های خود به قتل برسانند، می‌گذراند و می‌تواند در میان آداب و رسوم عجیب مردمان آنجا زنده بماند. در هر شهری نمی‌توان مکان ثابتی برای مارکو انتظار داشت؛ چرا که به نوشته‌ی خود مارکو مردمان شرق هر کدام به سبک و سلیقه‌ی خود زندگی می‌کنند و دوست ندارند از غربی‌ها تقلید کنند."

همانطور که برگرین اعتقاد دارد چیزی که خاطرات و نام مارکو پولو را در تاریخ زنده نگاه داشته است، صداقت وی در بیان حوادث و نوع زندگی مردمان دیگر سوی کره زمین است. طوریکه حتی در امپراطوری خون‌ریز مغول‌ها نوعی نظم خاص و فرهنگ در اداره‌ی سرزمین‌ها دیده می‌شود.